Ezê di Nexşeya Rê de Mîsaqî Milî Bigrim Dest

Ew nêrîna ku dibêje heyştê der sed ê nêzîkî pênc-şeş hezar akademisyenên li Tirkiyê neteweparêz û neteweperest in, rast e ev sed û pêncî sal in fêr bûne ku wisa bijîn. Heşmendiyeke wisa heye û heşmendiyeke faşist e ku ji ber xwe ve hatiye fêrbûyîn. Lê , wê ev were derbaskirin û neçar e were derbaskirin. Van beşan ne rêxistî ne , lê heşmendiya wan ev e. Lê belê car carna vana hatine rêxistinkirin û bi armancên cur be cur hatine bikaranîn

Gelo hêviya Gencay Gursoy ew e ku eger sala 2009 bê şer derbas bibe, wê sala 2009 bibe sala çareseriyê?

Erdal Şafak aniye ziman ku ji bo Tirkiyê rêveberiya herî baş rêveberiya federatif yan jî rêjîma eyaletan e û di vê paralelê de ji bo Tirkiyê çareseriya ku guncav e, ne modela Bask e, lê modela Îskoç e ; pêwîst e di sala nû ya çêkirina zagonê de komîsyoneke çareseriyê ku DTP jî têde were temsîlkirin, were damezrandin. Ev mirovekî zîrek e, ez wî ji nêzîk ve dişopînim. Ma Erdal Şafak van nêrînên xwe ji Hukumetê re ragîhandiye? Her wisa, diyar e nivîsandiye ku pêwîst e beşa rêveberîya PKKê, ne bi armanca bêçekdarbûyînê, lê bi armanca ku derbasî rewşa neşerkirinê bibe, girêdayî ewlekariya ku jê re were dayin, çûna Ewropa bide ber çavan.

Serokê CHP yê bajarê Îstambolê Gürsel Tekin diyar kiriye ku gengaz nîne ku çareserî bê Ocalan bibe; her wisa çareserî di heman demê de nikare li derveyî CHPê pêşbikeve, û di vê mijarê de xebateke CHPê ya amedekirina raporek heye ku dişibe Rapora Kurd ku di salên 1991an de amedekiribû.

Mirov dikare bi Gürsel Tekin re dîsa hevdîtin çêke. Tiştên ezê bêjim ne li ser wî ne, lê bi giştî derbarê CHPê de ne. Baykal û CHP xirabkariyê dikin. CHP dikarîbû ku van sê salên dawî bibûya alternatîfa AKPê, lê belê ka êdî ji ber çi sedem be, nekarî bibe alternatîf. Baykal-CHP naxwazin bibin desthilatdar. Mantiqê CHPê ev e: “bila di kontrola min de be, ez nebim desthilatdar jî dibe”. Hema hema hewldana wê ew e ku wisa ji paş ve bi dizîka îdare bike û derdê wê ew e ku desthilatiya xwe biparêze. Di navbera Ergenekon û artêşê de diçe û tê, bi darbekaran re hevkariyê dike. Ev heşmendî ji salên 1880 û vir ve, ango ev 130 sal in berdewam dike. Ev heşmendiya îtîhadkar e û heşmendiyeke komîtager û darbekar e. Vê yekê diçe ta dema Evdilhemîd. Vana pêşî Evdilhemîd û paşê jî Evdilezîz, heta Mustafa Kemal jî bi vî rengî dorpêç kirin. Çawa ku Evdilhemîd hatibe dorpêçkirin, Mustefa Kemal jî wisa hate dorpêçkirin. Dîsa, ev feraset Menderes, Demirel, Özal, Erbakan û Ecevît jî dorpêçkir. Menderes birin bi dardakirinê, Özal jî birin. Demeke dirêj Demirel bi kar anîn, çûn û hatinên wî çê bûn, Demirel Cossiga yê Tirkiyê ye. Demekî Erbakan bi kar anîn, lê dema karê wan pê qediya, wî avêtin aliyekî. Ecevît hinek durust bû, lê wî jî bi kar anîn.

Derya Sazak di şîroveyeke xwe de nivîsiye ku di hilbijartinên giştî yên 2007 de berendamên CHPê ji alî Ergenekonê ve hatine dest nîşankirin û Baykal jî tengav dibe ku vana derbas bike. Rast e, ez jî dibêjim. Heta ev demeke dirêje ez dibêjim ku nikare vana derbas bike. Ji ber helwesta CHPê, niha guherandina serdozgerên Ergenekonê tê gotûbêjkirin.

Alî Bulaç diyar kiriye ku li Tirkiyê pênc pirsgirêkên sereke hene, yekemîn a van pirsgirêkên sereke pirsgirêka Kurd e; li Tirkiyê beşeke navîn a mezin a muhafezekar heye, dema vana guherînê bixwazin, wê vê yekê çareseriya pirsgirêka Kurd hesan bike; dema çareserî tê ramandin (fikrandin), pêwîst e serokên bask ên vê beşê û hestiyariyên vana werin girtin berçavan; ev beş li Tirkiyê derdoreke berfireh temsîl dike, vê yekê jî wê were wateya li hevhatina  (mutabaqata) civakî, lê ji bo çareseriyê ramanên weke federasyonê guncav nebin û wê civakê ji hevdu veqetînin.

Ez rojnameya Yenî Şafak jî dixwînim. Her çend rojnameyeke wisa ye ku di meyla muhafazakar a îslamî de ye, cî dide nivîskarên ji beşên cuda jî.

Levent Tüzel dibêje ku sedema veqetîna wan ew e ku partiya sîwan tenê bûye partiyeke çareseriya pirsgirêka Kurd û vê yekê jî nêzîkatiyeke teng û kêm e. Nexêr, ne wisa ye. Gelo bi têra xwe jê re nayê ragîhandin, an ew bi xwe fêm nake? Eyşe jî hatibû, em axivîbûn, me nîqaş kiribû, eger pêwîst bike, bila dîsa werê. Gelo tiştên ez dibêjim, bi têra xwe nayên fêmkirin û nayên ragihandin? Min berî niha ji Doğanan re û ji Ayselan re jî got. Pêwîst e tiştên ez li vê derê dibêjim, bi awayekî rast werin ragîhandin. Parêzerên min nûneriya min dikin, wê demê divê nûneriyeke rast bikin. Partiya sîwan ne tenê partiya çareserkirina pirsgirêka Kurd e. Bi wateya giştî, tevgera demokratîkbûna Tirkiyê ye. Projeyeke wisa ye ku armanca wê çareserkirina gelek pirsgirêkan e. Pirsgirêka herî girîng a Tirkiyê pirsgirêka demokratîbûnê ye. Dibe ku fêm jî nekin.Ufuk Uras û yên din hene. Ma termo ne (tembel)? Nexêr, tenê bi termobûyînê nikare were vegotin. Vana ev bîst-sîh sal in ku vana sîyasetê dikin. Unwan ên wan ên Akademîsyen û profesor hene. Eger vana tevî ku dizanin, nakin, reng e rast nebe, lê ezê wan weke kesên niyet-xirab binirxînim. Mirov dikare here bi vana re, bi EMEP re hevdîtin çêke û ji wan re vebêje. Ji xwe navê vana Partiya Kedê ye. Bila bi Ufuk Uras û yên din re jî hevdîtin werin çêkirin. Zanyareke siyasetê hebû, mamosteyê zanîngehê ye, tevlî hilbijartinan jî bibû. Baskin Oran jî têde, mirov dikare bi wan re hevdîtin çêke.

Wer xuya ye Partiya Sîwan navê xwe weke “Tevgera Yekîtî ji bo Demokrasî” guherandiye. Dibe ku bibe, nav girîng nîne. Li Tirkiyê di eniya çep, sosyalîst û kedê de di wateya cidî de valatiyek heye. Sendîka ketine rewşeke wisa ku nikarin pirsgirêkeke basît a mûçe (ucret) jî çareserbikin. Li derdoran Kurdan û DTPê cewherek heye ku bi rêjeyî (nispeten) ji alî me ve hatiye dagirtin, du-sê milyon deng digrin. Bandoreke wan a diyar heye, serkeftinineke sînordar mijara gotinê ye. Di rastî de pêwîste ku beşên çep û sosyalîst di demokratîkbûna Tirkiyê de bibin pêşeng. Valatî berdewam dike. Hîn jî beşek ku vê yekê dagire nîne. Ne gengaz e ku em li ser vana serwer bin, ji xwe em li ser DTPê jî ne serwer in. Em nabêjin vê bike û wê bike, ev ne rast e jî, ez pêşniyaran dikim.

Hundirê DTPê bi rêjeyî ji alî me ve hat dagirtin. Lê, ew jî kar nakin, hema hema aware aware digerin. Rêveberî nayê wateya ku mirov li ser qoltixê rûne. Tu yê partiyê mezin nekî, tu yê kadro pê nedî qezenckirin, tu yê nikaribî Akademiyek jî damezrînî û  pêşbixî, tu yê nikaribî feraseta şaredariya demokratîk pêş bixî û tu yê rasterast rêxistingeriyek jî çê nekî; wisa nabe. Min lêkolîn kir; di hibijartinan de yek kadro jî neşandine Xelfetiya me, tu yê nikaribî dengên amede jî kom bikî. Divê li Amedê û li Dêrsimê xaniyên çandê werin vekirin. Li dêrsimê şaredarvaniya demokratîk girîng e. Divê feraseta şaredarvaniya demokratîk pêş bikeve. Dibêjin Elewîtî, lê nizanin ka Elewîtî û koka wê çiye. Min du rewşenbîrên Elewî nedît ku Elewîtiyê rasterast nîqaş bikin. Tu yê nikaribî du kadroyan bişînî Dersimê, ma bi vî rengî rêveberî dibe? Min ji vê DTPê tiştek fêmnekiriye. Min pêncî caran got; hînjî nekarîne Akademiyek û meclîsên bajaran ava bikin; nizanin karê rêxistingeriyê bikin; ez tê nagihîjim gelo vana çi dikin. AKPê nêzîkî sed Akademî damezrand. AKP min fêm dike, tiştên ez dibêjim digre û hewl dide wana têxe pratîkê, lê heman hewldan di DTPê da nîne. Kesayetiya Kurd wisay e. Ji bo jinek çil teqle davêje, di pevçûneke pir xirab a di kolanan de mirovan dikujin, çavên hevdu derdixin, lê di pirsgirêkên mezin de ku wateya wan a wisa jiyanî heye, qet xwe nalivîne. Ez dizanim hûn ciwan in, hûn çepgir in, çima hûn nikarin ji nava xwe yek-du serok derxin? Derxin. Ji min re dibêjin Serokatî, lê belê min ji bo serokatiyê her tiştê ku serokek karibe bike, kir. Bi hezaran konferansên min, pirtûken min û eserên min hene. Vana her tiştî bi têra xwe rave dikin. Bila vana bigrin û bixwînin û pêk bînin.

Diyare ku DTPê destnîşan kiriye ku ji niha ve îmze avêtiye bin wê nexşeya rê ku ezê rave bikim. Pêwendiya bi min re ne pêwendiyeke evdîtiyê ye. Ew tiştê ku ez hewl didim biafirînim mirovê azad e ku bikare bi mêjî û vîna xwe bi meşe. Ma çawa dikarin îmze bavêjin bin nexşeyeke rê ku hîn nehatiye diyarkirin? Divê pêwendiya bi min re wisa nebe, ez vê yekê napejirînim. Navê min bi bîr tînin û silavên xwe dişînin. Pêwendiyeke wisa nabe, ma çima ew bi xwe tiştek nakin, nafirînin, her tişt ji min hêvî dikin û navê min bi kar tînin? Ev ne exlaqî ye jî. Ez ne di wê rewşê de me ku heta ebediyetê bimînim û bijîm. Min berî niha sê caran got, ez dîsa dibêjim: bila min tine bihesibînin, bila min mirî bizanin.

Haluk Gerger aniye ziman ku ji bo çareseriyê pêwîst e xala herî biçûk (minimum) a stratejîk a Kurdan hebe û vê yekê dikare xala herî mezin (maksimum) a stratejîk a dewletê derbas bike. Dema dibêje mînîmum, dixwaze bêje çi? Gelo Yaşar Kemal pejirandiye ku bibe mirovê akîl?

Di nexşeya rê de ku ezê rave bikim, ezê jî qala mirovên akîl bikim, her wisa ezê rol bidim rewşenbîran jî. Mirov dikare wan hevdîtinên bi rewşenbîran re berdewam bike. Ez bang li demokratên radîkal ên li Tirkiyê dikim: bila erk û berpirsyariyan bigirin. Li Tirkiyê sê cure demokrat hene: demokratên Lîberal, Muhafezekar û Radîkal. Ez demokratê radîkal im. Wê demokartên radîkal pêşengiya çareseriyê bikin. Mirov dikare here ji Halukan û kesên weke wî re bêje ku bila berpirsiyarî bigirin. Ez silavên xwe jê re radigihînim. Wekî din diyar kiriye ku dewleta Tirk û gelê wê nexweş e û dîn e, PKKe bijîşka wê ya giyan e (ruh doktoru) û di vê wateyê de erkeke min a başkirina civakê heye.

Ma çawa vê yekê ji min dixwazin? Ev bê însafî ye û bê wijdanî ye. Ev deh sal in ez di mercên tecrîda herî giran a cihanê de tême girtin; ez li vê derê nikarim xwe baş bikim, ma ezê çawa civakê xweş bikim. Ên wan, pergalên (düzen) wan, unwanên wan hene; di xaniyên xweşik de rûdinin û derfetên wan hene. Pêwîst e ew bikin, ma eger ew nikarin bikin, ez di van mercan da çawa bikim?

Em rojên dîrokî dijîn em di pêvajoyeke dîrokî de derbas dibin. Dibe ku piştî mehek yan jî mehek û nîv rewş biguhere. Ezê nexşeya rê heta 15ê Tebaxê pê re bigînim. Her kes ji min hinek tiştan hêvî dike, dixwaze ez rol bilîzim. Ji bo vê yekê jî ez dibêjim bila pêşiya min were vekirin, bila werin em muzakere bikin; wê komîsyoneke min hebe, bi navê Komîsyona Tevgera Wîjdan. Em li pêş gel nîqaş bikin; ez bêjim, hûn guhdarî bikin, ma çi xeterî di vê yekê de heye û wê kî çi wenda bike? Bila komîsyonek were avakirin, emê werin hevdîtin çêkin, ma çi xeteriya wê heye?

Ezê di vê hevdîtinê de derbarê nexşeya rê de sertayan (ipucu) bidim. Ezê di nexşeya rê de mîsaqî milî bigrim dest. Ez Mîsaqî Milîgerayî me. Bila şaş neyê têgihîştin; dema ez vê yekê dibêjim ez xwe naxim şûna Mustafa Kemal. Di nava Mîsaqî Milî de ne tenê sînorên Tirkiyeya ku niha tê zanîn, her wisa Musul-Kerkûk û kurdên Sûriyê jî hene. Mîsaqî Milî biryareke wisaye ku ji alî meclîsa wê demê ve hatiye girtin. Mîsaqî Milî tê wateya sond û peymana netewî. Dema ez dibêjim Mîsaqî Milî, ez qala rabûn û guherîna sînoran nakim. Di mercên roja me ya îro de ji xwe pêwîst nake ku sînor rabin. Mîsaqî Milî tê wateya yekîtiya Kurd û Tirk. Şerê Rizgariyê şerekî hevbeş ê Kurdan û tirkan e. Di nameyek de, ku Cemal Çakir ê ji Girtîgeha Semsûrê şandiye, biryareke ku ji 18 xalan pêk tê heye, ku di rûniştina veşartî ya Meclîsê de di tarîxa 10 Sibat a 1922 de hatiye girtin. Ev biryar zagonek e (yasa) ku li hemberî 64 dengên red, bi 373 dengên qebûl hatiye pejirandin. Eger were diqetkirin, li hemberî 64an, 373 deng! Ev di arşîvên Meclîsê de heye, rayadarên vê yekê dizanin. Bi vê biryarê, di serî de xweserî ji bo Kurdistanê, gelek maf hatine pejirandin. Ê min, haya min ji vê biryara ku di rûniştina wê tarîxê de çê bûye, nebû, min nedizanî. Ez ji wî hevalê ku vê nameyê nivîsîye re sipas dikim. Her wisa Destûrabingehîn a 1921 heye. Ev destûreke bingehîn e ku di pêvajoya damezrîna welat û Komarê de  hatiye amadekirin. Ji xwe, emê di nexşeya rê de awayê vê yê rojanekirî û pêkanîna wê daxwaz bikin. Emê bêjin ku Meclîsa we vê biryarê girt, vêya pêkbînin. Ezê vê nameyê ji wan re jî bişînim. Min berî niha ji Gul û Erdoğan re gelek caran name nivîsand. Ev heft sal in ez sebir dikim. Daxuyaniyên girîng didin, de keremke, bikin? Hûn dibêjin emê çareser bikin, ma çima hûn çareser nakin? Serokkomarî, Serokwezîrî û Serokatiya Meclîsê wê li gel we be, ango wê sê rayeyên herî girîng ên dewletê bi were be, lê dîsa jî hûnê çareser nekin, wê demê ev xapandinek e. Hûn dibêjin emê Destûrabingehîn çêkin û amade bikin, lê hûn nakin. De bikin, çima hûn Destûrabingehîn a Demokratîk dernaxin! Pirsgirêk dikare bi Destûrekebingehîn a demokratîk were çareserkirin, çima hûn nakin? Erdoğan nikare vê pêvajoyê bide meşandin. Di çareseriya pirsgirêka Kurd de carna dibêjin aborî, carna jî dibêjin siyaset. Eger nebe jî dibêjin em aboriyê bigrin serî. Haya vana ji zanista siyasetê jî nîne; eger pirsgirêka siyasî neyê çareserkirin, pirsgirêkên din jî nikarin werin çareserkirin. Mirov wisa bi CHP, Baykal û Bahçelî re têkeve devavêtina hevdu, pirsgirêk nikarin werin çareserkirin. Di pirsgirêka Urumçî-Turkîstan de jî nekarîn tiştek bikin, gotinên wan derbas nabe. Kesên ku gelan îdare dikin, divê bi berpirsyariyeke mezin tev bigerin. Bûyîna mirovê dewletê vê yekê pêwîst dike. Mirov bêje ka em serpûşiyê (başörtüsü) vekin yan bigirin, her wisa ka em leşkeran di dadgehên sivîl de darizînin, an na; bi vî awayî nabe. Van hemû tiştan bi Destûrabingehîn a demokratîk têne çareserkirin. Divê tavilê platforma destûrabingehîn a demokratîk were avakirin, were nîqaşkirin, destûreke bingehîn a demokratîk were amadekirin, Meclîs bi xwe bibe meclîsa damezrîner û eger ev nikare çêbibe, divê meclîsa damezrîner a ji sed û pêncî kesî were avakirin. Va ye hûn dibêjin Bask, hûn dibêjin İspaniya; İspanyolan rêjîma Franko bi destûreke bingehîn a demokratîk derbas kirin. Em Rojava rexne dikin, lê ê wan rewşenbîrên wan hebûn, astên wan ên entelektuel bilind bûn. Vê yekê bi ser xistin. Bila Serokwezîr vê mînakê bigire, bixwîne û fêr bibe. Her wisa li Fransa mînaka De Goulle heye, Fransa niha Komara Pêncemîn dadimezirîne.

Hîn jî DYE û Îngilîstan berdewam dikin ku li ser pişta min siyasetê bikin; ji bilî Barzanî û Talabanî, dibe ku li hemberî me serokên ji vana xetertir û bi bandortir derxin, komplo berdewam dike. Vê yekê min pir dêşîne. Ez naxwazim vê berpirsyariyê bi tena serê xwe hilgirim. Ez ji xwe bêzar dibim û hêrs dibim. Ev tam 11 sal in ku ez sebir dikim. Ez difikirim û dibêjim gelo me çima vê pêvajoyê ewqas dirêj kir. Ji ber ku vê yekê çareseriyê nahîne, lê dide wendakirin. Me nekarî em duyemîn pêngava 15ê Tebaxê pêkbînin. Di vê yekê de berpirsyarîya min jî heye. Ji xwe ez di heftê de 1 seat bi we re hevdîtîn çêdikim. Gelo di vê rewşê de ez çiqas dikarim têrê bikim? Bila ti kes li bendê nebe ku di mercên ez tê de me, ez serokatiya pratîkî bikim.

Di dema ku yekem car ez hatim girtin û min anîn vê derê, min ji rayedaran re got “em dikarin pirsgirêkê çareser bikin, ger pêwîst bike em dikarin hevalên xwe ji çiya jî daxînin”, wê demê ji min re gotin “hun dizanin”. Her wîsa dema ku ez yekem car hatim vê derê, di dema jêpirsînê de rayedarêk leşkerî gotibû “ ger şer çêbibe jî, divê hun weke mirovan şer bikin; wisa hun bombayên zindî bişînin virde-wêde nabe”. Hinek jî mafdar bu. Ger aşitî çêbibe, divê aşitiyeke weke mirovan be; her wisa ger şer jî çêbibe, divê şerekî weke mirovan be. Dema bihurî de bûyerên wisa çêbun ku hêş û mejiyên min nedigirt. Buyerên weke ji ruyê cerdevanekî tasfiyekirina malbata xwe çêbun. Ev ne rêbaza min e, di felsefeya min a jîyanê de ji tiştên wisa re cîh nîne. Niha jî tiştên wan dikir, cerdevan dikin. Gundê Zangirtê jî tê de, li gelek deveran kirin û hîn jî dikin. Berî niha jî min gelek caran qala vê yekî kiribu. Çeteya Çarane heye. Ez naxwazim dîsa qala wê bikim. Ez nizanim wê ji niha û pê ve çi bibe. Dibe ku mehek yan jî mehek u nîv paşê pêvajo ber bi aliyekî cewaz ve veguhere. Dibe ku heta payîzê gelek tişt biguherin. Ger şer çêbibe, wê Kurdistan berê xwe bide qutbunê. Em bi israr aşitîyê diparezin, yên aşitiyê nehînin, wê berpirsiyar bin. Ger çareserî pêş nekeve, ezê xwe ji navberê vekişînim. Ew statuya heyî ya li Tirkiyê, Kurd ker bin jî napejirînin, ev statu nikare were pejirandin. Ez nabêjim bila şer bikin, ev ne bangewaziyeke şer e. Ez tûşî wan nabim; gelo ka wê şer bikin, aşitî bikin, radest (teslim) bibin, an derkevin derveyî welat; wê ew bi xwe van biryaran bigrin. Ezê tenê mafê xwe yê rexnekirinê bikar bînim. Ez dîsa dibejim; ez nizanim ka wê ji niha û pê vê çi bibe. Her wisa dikarin xwe bigihînin hêzekê wisa ku salên 1995an deh qat derbas bibe. Ezmunên wan hene. Dikarin hevpeymaneran (muttefik) jî bibînin. Dikarin şer pêşbixin û xwe bigihînin serkeftinê jî; ango wê bi xwe bîryar bidin ka wê li hundir, li derve, li bajaran û gundan çibikin. Dibe ku di vê mijarê de amadekariyên wan jî hebin. Li milekî din, dibe ku amadekariya devletê jî hebe. Mînak, dikarin yekser sêsed balafir rakin û di yek carekî de tine bikin. Dikarin weke Tamîliyan hunda jî bikin. Hêzên biyanî û DYE naxwazin ku devlet qezenc bike, her wisa PKK jî biqede yan jî qezenc bike. Di vê şerê de wê her du alî jî hunda bikin, ev şer bi gelan dide hundakirin. Rewşa Efganistan û Pakistanê li holê ye. Rewşên İran Surî û Iraqê li holê ne. Dibe ku îran xirabkariyê bike. Li İraqê, li Musul û Kerkûkê û li Telaferê her roj bomba diteqin û bi dehan mirov jîyana xwe hunda dikin. Wan karan kesên wekê Malîkî nabin û nayên çareser kirin.

Ez jî ji xwe wê yekî dikim. Di vê mijarê de min berî niha dîyarkiribu, ez dîsa dîyardikim: di mijara yekîtiya Kurdan de min çar prensîbên pratîk û penc prensîbên teorîk peşkeş kiribû. Dikarin vê yekê hîn zêdetir pêşbixin. Her wisa min vêya peşnîyar kiribû ji bo Konferansa ku tê fikirkirin li Başûr were çêkirin. Ger Konferans nikare were çêkirin, dikare bi awayê Kongreyek ku hemu derdorên Kurd tê de beşdar bibin, were pêkanîn. Dikare di bin navê Kongreya Gel a Demokratîk de jî çêbibe. Divê ev Kongre heta 15ê Tebaxê yan jî heta dawiya Tebaxê were çêkirin.

Ertugrul Ozkok dikare were. Tiştekî ku ew dizane heye, ger were emê li vê derê berfirehî û detayên wê nîqaş bikin. Lê pêwîst e vana di rojnameya xwe de bi rengekî durust bide xuyakirin.

Yên li girtîgehan jî di mijara çareseriya pirsgirêka Kurd de deklarasyoneke ku ji 8 xalan pêk tê, weşandine. Di nameyên ku ji girtîgehan tên de jî, tiştên dirûb (benzer) hene.

Gelo Kongre ya Cîvaka Demokratîk dixebite? Xetîb Dîcle çi dike, gelo kar dike? Gelo hevseroka wê heye û kî ye? Piştî 15 rojan ezê beşa Rojhilata Navîn a parêznameya xwe temam bikim. Gelo weke parêzname ez wê bişînim Dadgehê (DMME-AİHM)? Ger ji parêzerên li Ewropa were pirskirin û ez bersivên wan bigrim, wê baş bibe.

Nameyên ku ji girtîgehan hatine hene. İincî Roj a ji girtîgeha Mîdyadê çar name birêkiriye. Wer xuyaye ku hinek nakokiyên wê hene û pirsgirêkan dijî. Gelo nebe ku ber tiştên fîzîkî be. Her wisa girtîgeha Wanê Bahadir ... bila xebatên xwe berdevam bikin. Turgay Varol ku Dêrsimî ye ji girtîgeha Tîpa F ya hejmar 2 ya Tekîrdag, bi navê sê kesan nivîsandine, baş e. Azîme İşik a ji girtîgeha Gebze, her wisa Samî ... dîyare hevalekî Tirkiyeyî ye ku ji girtîgeha Kocaelî ye, name nivîsîne, baş e, bila lêhûrbûnên xwe berdevam bikin. Aysel Dogan name şandiye, em fêrî wê bun. Cemal Çakir ji girtîgeha Semsurê û Zerrîn Yilmaz ji girtîgeha Sîrtê bila rêwîtiya xwe ya lêkolîna rastiyan berdevam bikin, di rêya rast de ne; bi girîngî li ser bisekînin. Li girtîgehen Muş, Erzurum Batman û Bolu name hene; ez ji hemuyan re slav û rêzên xwe dişînim. Min hefta bihurî pirtûka Carl Schmîth xwestibû.

Ez silavên xwe ji gelê Kırşehîr re, ji Hezro re û ji Amedê re radigihînim.

Ji herkesî  re silav.

Rojbaş!

15 Tîrmeh 2009